Þetta kreppuráð kemur eiginlega í beinu framhaldi af kreppuráði #3. Þá var ég tala um hvernig væri hægt að spara í matarinnkaupum, með því að skipuleggja sig áður en farið er í búðina en nú ætla ég að tala aðeins um hvað berist að varast þegar í búðina er komið.
Kreppuráð #4 er því:
Vertu meðvitaður!
Flestar verlsanir reyna hvað þær geta til að ná sem mestri framlegð af hverri vöru í búðinni. Ekki er endilega sjálfgefið að tilboðsvörur séu þær ódýrustu eða að stærri pakkningar eða magninnkaup svokölluð séu ódýrust.
Þegar maður verslar í matinn er því mjög gott að skoða hvað hlutirnir kosta. Verslunareigendur stilla oft upp vörum á tilboð sem þeir eiga mikið af eða sem heildsalar þeirra eiga mikið af. Þetta þekki ég frá því ég var sjálf í því að verðleggja vörur, kaupa inn og setja á tilboð fyrir verslun hér í bæ.
Þannig er mjög líklegt að tilboðsvöru sé stillt upp í stórum stæðum, á gangvegi verslunarinnar, þar sem mestar líkur eru á að kaupandinn grípi þær með sér og kaupi. Mjög líklegt er að til sé sambærileg vara í hillu sem er ódýrari.
Sem dæmi má nefna að um daginn var klósettpappír á tilboði í Bónus. Framarlega í búðinni var stærðarinnar stæða af klósettpappírnum en í neðstu hillu inní búðinni sjálfri var til klósettpappír sem var um 100 kalli ódýrari. Að sjálfsögðu getur verið að tilboðsskeinirinn hafi verið betri, en þegar maður er að spara þá hugsar maður ekki um það hversu fínn pappírinn er sem maður ætlar að sturta niður í klósettið.
Magninnkaup og stórar pakkningar tryggja heldur ekki lægra verð. Þannig fór ég í Bónus um daginn og keypti Cheerios. Til voru tvær stærðir af morgunkorninu. Þegar ég skoðaði verð á hver 100g kom á daginn að minni pakkinn var ódýrari, sumsé kílóverðið af Cheerios í honum var ódýrara.
Annað dæmi sem ég get nefnt var þegar kassi af kókómjólk var á tilboði í einni búð. Búið var að stilla upp kókómjólkurkössum í myndalega stæðu og setja skilti á sem stóð TILBOÐ.
Þegar ég deildi í tilboðsverðið með fjölda ferna í kassanum kom í ljós að fernan kostaði 3 krónum meira ef keypti heilan kassa á tilboði heldur en stykkið kostaði.
Ef þið fylgist vel með í búðinni, leggið saman og spáið og spekúlerið þá vitið þið líka um leið og reynt er að svindla á ykkur á kassa.
Ég man eftir því að einu sinni átti ég 1260 krónur og fór út í búð að kaupa í matinn. Ég keypti 6 hluti í búðinni og reiknaði út að það myndi kosta mig 1259 krónur. Ég hafði því ekki efni á að kaupa poka.
Þegar ég kom á kassann rukkaði afgreiðslumaðurinn mig hins vegar um 1287 krónur. Ég sagði það ekki geta staðist og fékk að kíkja á verðin á strimlinum. Kom þá í ljós að allar vörurnar sem ég var að kaupa voru dýrari á kassa heldur en hillumiðinn sagði til um. ALLAR!
Hvað skyldi búðin græða mikið á því að allt kosti, þó ekki væri nema einni krónu meira en stendur á hillu? Það er fljótt að telja held ég.
Svona gæti ég lengi talið upp. Því ráðlegg ég ykkur að vera vakandi þegar þið eruð í búðinni. Þetta þrennt, þ.e.a.s. vera með miða, nota aðeins peninga og að vera meðvitaður í búðinni lækkar matarreikninginn um þúsundir króna á mánuði.
Svo er þetta líka mjög fræðandi og skemmtilegt. Það er gaman að vita hvað hlutirnir kosta og verslunarferðin verður mun skemmtilegri þegar maður hefur nóg að hugsa, reikna, spá og spekúlera í stað þess hlaupa bara um með kerru og henda einhverju ofan í.
Síðast en ekki síst, þá heldur það verðbólgunni í skefjum, og það viljum við öll, ekki satt?
:)
9. nóvember 2008
Kreppuráð #3
Jæja, nú er komið að því að skrifa praktískt kreppuráð.
Ég hef verið svolítið á andlega sviðinu því mér fannst að á því sviði væri best að byrja. Nú er hins vegar kominn tími á að gefa sparnaðarráð.
Það er svona:
Eyddu minna!
Það versta sem maður lendir í eru vanskil. Þau eru afar dýr og maður ætti í lengstu lög að forðast þau. Það er best að gera með því að borga alla reikninga 1. dag mánaðar eða þegar maður fær útborgað. Afganginn notar maður svo í mat.
Ég veit að sumir eiga þá afskaplega lítið eftir í mat og sjá þá jafnvel ekki fram úr því að geta framfleytt sér og sínum út mánuðinn. Það þekki ég vel. En ekki láta freistast til að sleppa borga reikningana nema í algerri, algerri neyð. Það er hægt að komast af með lítið!
Það sem hentaði mér vel í slíkum aðstæðum var þetta:
Eftir að hafa borgað alla reikninga settist ég niður og skoðaði hvað ég ætti afgangs. Síðan dró ég frá það sem ég ætlaði að nota í bensín (reiknaði út hvað ég þyrfti að keyra og hve miklu bensíni bíllinn myndi eyða og fékk þá út einhverja upphæð).
Þegar það var komið, tók ég þá upphæð frá afgangsupphæðinni. Þá var einhver x upphæð eftir sem duga þurfti fyrir mat og hreinlætisvörum.
Ég deildi síðan í þá tölu með dagafjölda mánaðarins. Þannig fann ég út hve mikið mætti fara í mat á dag. Síðan margfaldaði ég þá tölu með 7, til að sjá hve mikið færi í mat á viku. Það virkaði að mér fannst nefnilega best að kaupa vikubirgðir í einu.
Þegar þarna var komið við sögu, settist fjölskyldan saman niður til að búa til matseðil mánaðarins :) Allir fengu að koma með uppástungur og þetta var bara hin skemmtilegasta fjölskylduskemmtun :)
Á matseðlinum stóð hvað var í morgunmat, hádegissnarl, kaffi og kvöldmat, hvern einasta dag mánaðarins. Leit svoldið út eins og stundaskrá.
Þegar matseðillinn var tilbúinn skrifaði ég upp innkaupalista fyrir vikuna og fór með nákvæmlega þá upphæð sem eyða mátti á einni viku út í búð og keypti inn, aðeins það sem var á listanum og ekkert annað. Ég lagði saman í huganum hvað það sem ég var að kaupa kostaði en það er líka hægt að nota reiknivél.
Í hverri viku bjó ég svo til nýjan innkaupalista samkvæmt matseðli og keypti inn. Alltaf með peninga, engin kort eða neitt slikt þar sem þau deyfa dómgreindina. Þegar maður notar kort hættir manni nefnilega til að eyða um efni fram.
Þegar ég var sem blönkust átti ég kannski 40-50 þúsund á mánuði í afgang fyrir mat. Það er ekki mikið fyrir 7 manna fjölskyldu en það hafðist.
Krökkunum fannst þetta líka bráðskemmtilegt. Þeim fannst gott að hafa reglu á hlutunum og geta alltaf gengið að ísskápnum og skoðað matseðilinn. Þegar þau komu heim úr skólanum og ætluðu að fá sér kaffisnarl þurftu þau ekki heldur að hringja í mig eða pabba sinn til að spyrja hvað þau mættu fá. Það stóð á matseðlinum.
Þeim fannst líka gaman að búa matseðilinn til. Þegar við fórum að hafa meira á milli handanna hætti ég þessu en nú er ég að taka upp þessa háttu aftur, krökkunum til mikillar gleði. Þau hafa nefnilega kvartað sáran yfir því að marseðillinn skuli vera horfinn af ísskápnum :)
Ég hef verið svolítið á andlega sviðinu því mér fannst að á því sviði væri best að byrja. Nú er hins vegar kominn tími á að gefa sparnaðarráð.
Það er svona:
Eyddu minna!
Það versta sem maður lendir í eru vanskil. Þau eru afar dýr og maður ætti í lengstu lög að forðast þau. Það er best að gera með því að borga alla reikninga 1. dag mánaðar eða þegar maður fær útborgað. Afganginn notar maður svo í mat.
Ég veit að sumir eiga þá afskaplega lítið eftir í mat og sjá þá jafnvel ekki fram úr því að geta framfleytt sér og sínum út mánuðinn. Það þekki ég vel. En ekki láta freistast til að sleppa borga reikningana nema í algerri, algerri neyð. Það er hægt að komast af með lítið!
Það sem hentaði mér vel í slíkum aðstæðum var þetta:
Eftir að hafa borgað alla reikninga settist ég niður og skoðaði hvað ég ætti afgangs. Síðan dró ég frá það sem ég ætlaði að nota í bensín (reiknaði út hvað ég þyrfti að keyra og hve miklu bensíni bíllinn myndi eyða og fékk þá út einhverja upphæð).
Þegar það var komið, tók ég þá upphæð frá afgangsupphæðinni. Þá var einhver x upphæð eftir sem duga þurfti fyrir mat og hreinlætisvörum.
Ég deildi síðan í þá tölu með dagafjölda mánaðarins. Þannig fann ég út hve mikið mætti fara í mat á dag. Síðan margfaldaði ég þá tölu með 7, til að sjá hve mikið færi í mat á viku. Það virkaði að mér fannst nefnilega best að kaupa vikubirgðir í einu.
Þegar þarna var komið við sögu, settist fjölskyldan saman niður til að búa til matseðil mánaðarins :) Allir fengu að koma með uppástungur og þetta var bara hin skemmtilegasta fjölskylduskemmtun :)
Á matseðlinum stóð hvað var í morgunmat, hádegissnarl, kaffi og kvöldmat, hvern einasta dag mánaðarins. Leit svoldið út eins og stundaskrá.
Þegar matseðillinn var tilbúinn skrifaði ég upp innkaupalista fyrir vikuna og fór með nákvæmlega þá upphæð sem eyða mátti á einni viku út í búð og keypti inn, aðeins það sem var á listanum og ekkert annað. Ég lagði saman í huganum hvað það sem ég var að kaupa kostaði en það er líka hægt að nota reiknivél.
Í hverri viku bjó ég svo til nýjan innkaupalista samkvæmt matseðli og keypti inn. Alltaf með peninga, engin kort eða neitt slikt þar sem þau deyfa dómgreindina. Þegar maður notar kort hættir manni nefnilega til að eyða um efni fram.
Þegar ég var sem blönkust átti ég kannski 40-50 þúsund á mánuði í afgang fyrir mat. Það er ekki mikið fyrir 7 manna fjölskyldu en það hafðist.
Krökkunum fannst þetta líka bráðskemmtilegt. Þeim fannst gott að hafa reglu á hlutunum og geta alltaf gengið að ísskápnum og skoðað matseðilinn. Þegar þau komu heim úr skólanum og ætluðu að fá sér kaffisnarl þurftu þau ekki heldur að hringja í mig eða pabba sinn til að spyrja hvað þau mættu fá. Það stóð á matseðlinum.
Þeim fannst líka gaman að búa matseðilinn til. Þegar við fórum að hafa meira á milli handanna hætti ég þessu en nú er ég að taka upp þessa háttu aftur, krökkunum til mikillar gleði. Þau hafa nefnilega kvartað sáran yfir því að marseðillinn skuli vera horfinn af ísskápnum :)
Kreppuráð #2
Jæja,
er loks sest niður til að setja á blað kreppuráð #2. Síðast talaði ég um hversu gott sé að þakka. Kreppuráðið mitt núna er:
Mundu!
Já, það hljómar kannski einkennilega en þetta er það sem ég á við:
Þegar skóinn kreppir að í fjármálum heimilanna þá koma oft upp deilur milli hjóna. Fjárhagserfiðleikar eru algengari orsök skilnaða en framhjáhald. Því er mjög mikilvægt að mínu mati að muna.
Munið eftir hvoru öðru. Munið hvers vegna þið fóruð að vera saman til að byrja með og munið hvað hefur haldið ykkur saman.
Munið eftir að vera góð við hvort annað og munið eftir að gleðja. Það er alveg hægt að gefa þó peningarnir séu af skornum skammti.
Einu sinni langaði mig í gítar í jólagjöf. Maðurinn minn tók sig til og bjó til gítar úr mandarínukassa og spítu og setti snæri sem strengi. Auðvitað var ekki hægt að spila á gítarinn en það skipti ekki máli, það var hugsunin á bak við gítarinn sem skipti öllu.
Ef illa gengur í sambandinu og þér finnst allt í einu eins og allt sé búið spil þá er mjög gott ráð að sækja myndaalbúmið og skoða gamlar myndir. Myndir af ykkur þegar þið voruð hamingjusöm. Þegar þú hefur fundið aftur ástæðuna fyrir sambandinu, biddu þá maka þinn um að setjast við hlið þér og rifja upp gamla tíma.
Munið líka að eyða tíma saman. Það þarf ekki að kosta peninga. Nægir að dimma ljósin og kveikja á kerti, taka fram spilastokk og spila á spil. Nú, svo er líka hægt að fara í stuttan göngutúr og leiðast hönd í hönd.
Ef erfiðlega gengur að gefa sambandinu tíma þá takið hann frá í dagbókinni, svona eins og um mikilvægan fund væri að ræða.
er loks sest niður til að setja á blað kreppuráð #2. Síðast talaði ég um hversu gott sé að þakka. Kreppuráðið mitt núna er:
Mundu!
Já, það hljómar kannski einkennilega en þetta er það sem ég á við:
Þegar skóinn kreppir að í fjármálum heimilanna þá koma oft upp deilur milli hjóna. Fjárhagserfiðleikar eru algengari orsök skilnaða en framhjáhald. Því er mjög mikilvægt að mínu mati að muna.
Munið eftir hvoru öðru. Munið hvers vegna þið fóruð að vera saman til að byrja með og munið hvað hefur haldið ykkur saman.
Munið eftir að vera góð við hvort annað og munið eftir að gleðja. Það er alveg hægt að gefa þó peningarnir séu af skornum skammti.
Einu sinni langaði mig í gítar í jólagjöf. Maðurinn minn tók sig til og bjó til gítar úr mandarínukassa og spítu og setti snæri sem strengi. Auðvitað var ekki hægt að spila á gítarinn en það skipti ekki máli, það var hugsunin á bak við gítarinn sem skipti öllu.
Ef illa gengur í sambandinu og þér finnst allt í einu eins og allt sé búið spil þá er mjög gott ráð að sækja myndaalbúmið og skoða gamlar myndir. Myndir af ykkur þegar þið voruð hamingjusöm. Þegar þú hefur fundið aftur ástæðuna fyrir sambandinu, biddu þá maka þinn um að setjast við hlið þér og rifja upp gamla tíma.
Munið líka að eyða tíma saman. Það þarf ekki að kosta peninga. Nægir að dimma ljósin og kveikja á kerti, taka fram spilastokk og spila á spil. Nú, svo er líka hægt að fara í stuttan göngutúr og leiðast hönd í hönd.
Ef erfiðlega gengur að gefa sambandinu tíma þá takið hann frá í dagbókinni, svona eins og um mikilvægan fund væri að ræða.
Kreppuráð #1
Vegna fjölda áskoranna ætla ég að pósta á þessu bloggi kreppuráð mín og svo kannski einhverju öðru sem mér dettur í hug í það og það skiptið.
Hérna kemur fyrsta færsla mín um efnið kóperað af facebook síðunni minni :)
Ég var að spá í að gefa út bók sem væri uppfull af alls konar ráðleggingum sem gætu hentað fólki í kreppunni. Svo fannst mér það frekar hallærislegt, þ.e. að selja bók um efnið þegar í raun þeir sem á henni þyrftu að halda hefðu ekki efni á að kaupa slíka bók!
Þannig að ég ætla bara að setja nokkrar nótur um efnið hér inn, svona fyrir vini mína og aðra sem skiljanlega vita varla hvað snýr upp né niður núna og eiga kannski erfitt með að sjá fram úr hlutunum og einnig fyrir alla þá sem vilja læra af minni reynslu.
Hér kemur svo kreppuráð númer eitt:
Þakkaðu!
Já, það hljómar kannski einkennilega en þegar maður þakkar fyrir allt það sem maður hefur þá verður það sem maður hefur ekki eitthvað svo ómerkilegt.
Þakkaðu upphátt og ef þú trúir á guð þá geturðu þakkað honum en ef ekki þá þakkarðu bara einhverjum öðrum eða bara út í loftið!
Þakkaðu á hverjum degi til að byrja með. Mér finnst best að gera það á kvöldin, inni á baði eða í sturtunni þar sem enginn heyrir til mín (krökkunum og kallinum gæti fundist ég skrýtin). Ég þakka þá fyrir börnin mín, manninn minn, fyrir að hafa þak yfir höfuðið, fyrir brosið sem ég fékk þann daginn eða bara fyrir heilsuna eða fjölskylduna eða köttinn, bílinn, sokkana mína, í raun bara það sem mér finnst þakkavert þann daginn.
Trúið mér að eftir smá tíma þá fer þetta að svínvirka! Maður kemur auga á það sem skiptir máli og á auðveldara með að sætta sig við það sem maður hefur misst. Smám saman nægir manni að þakka þegar maður er niðurdreginn eða bara svona af og til í hverjum mánuði.
Þetta var sumsé kreppuráð mitt nr. 1. Ég veit ekki hve mörg þau verða en sum þeirra snúa að því andlega á meðan önnur snúa að praktískari hlutum eins og hvernig á að spara, hvernig er hægt að halda veislu fyrir lítnn aur og hvernig á að viðhalda ástinni svo fáein dæmi séu nefnd.
Ef það er eitthvað sérstakt sem þið viljið að ég fjalli um eða ef þið hafið einhverjar spurningar sem þið viljið að ég svari um efnið þá endilega sendið mér línu,
bless í bili,
Lára
Hérna kemur fyrsta færsla mín um efnið kóperað af facebook síðunni minni :)
Ég var að spá í að gefa út bók sem væri uppfull af alls konar ráðleggingum sem gætu hentað fólki í kreppunni. Svo fannst mér það frekar hallærislegt, þ.e. að selja bók um efnið þegar í raun þeir sem á henni þyrftu að halda hefðu ekki efni á að kaupa slíka bók!
Þannig að ég ætla bara að setja nokkrar nótur um efnið hér inn, svona fyrir vini mína og aðra sem skiljanlega vita varla hvað snýr upp né niður núna og eiga kannski erfitt með að sjá fram úr hlutunum og einnig fyrir alla þá sem vilja læra af minni reynslu.
Hér kemur svo kreppuráð númer eitt:
Þakkaðu!
Já, það hljómar kannski einkennilega en þegar maður þakkar fyrir allt það sem maður hefur þá verður það sem maður hefur ekki eitthvað svo ómerkilegt.
Þakkaðu upphátt og ef þú trúir á guð þá geturðu þakkað honum en ef ekki þá þakkarðu bara einhverjum öðrum eða bara út í loftið!
Þakkaðu á hverjum degi til að byrja með. Mér finnst best að gera það á kvöldin, inni á baði eða í sturtunni þar sem enginn heyrir til mín (krökkunum og kallinum gæti fundist ég skrýtin). Ég þakka þá fyrir börnin mín, manninn minn, fyrir að hafa þak yfir höfuðið, fyrir brosið sem ég fékk þann daginn eða bara fyrir heilsuna eða fjölskylduna eða köttinn, bílinn, sokkana mína, í raun bara það sem mér finnst þakkavert þann daginn.
Trúið mér að eftir smá tíma þá fer þetta að svínvirka! Maður kemur auga á það sem skiptir máli og á auðveldara með að sætta sig við það sem maður hefur misst. Smám saman nægir manni að þakka þegar maður er niðurdreginn eða bara svona af og til í hverjum mánuði.
Þetta var sumsé kreppuráð mitt nr. 1. Ég veit ekki hve mörg þau verða en sum þeirra snúa að því andlega á meðan önnur snúa að praktískari hlutum eins og hvernig á að spara, hvernig er hægt að halda veislu fyrir lítnn aur og hvernig á að viðhalda ástinni svo fáein dæmi séu nefnd.
Ef það er eitthvað sérstakt sem þið viljið að ég fjalli um eða ef þið hafið einhverjar spurningar sem þið viljið að ég svari um efnið þá endilega sendið mér línu,
bless í bili,
Lára
Gerast áskrifandi að:
Færslur (Atom)
